HMSN
Door de ziekte HMSN heb ik platweg gezegd een klompvoet. Aan die voet ben ik 16 november 2010 voor de tweede keer geopereerd.

Wat is HMSN?


HMSN betekent: hereditaire motorische en sensorische neuropathie - een hereditaire (= erfelijke) aandoening van de zenuwen (= neuropathie) die signalen doorgeven van de (gevoels)zintuigen naar de hersenen (sensorisch) en van de hersenen naar de spieren (motorisch). Signalen naar de spieren maken bewegen mogelijk. Signalen van het lichaam naar de hersenen zorgen ervoor dat we voelen. Bij HMSN bereiken de signalen van het centrale zenuwstelsel de spieren niet meer of onvoldoende omdat de zenuwvezels zijn aangetast waardoor de kracht van de spieren afneemt. De spieren zelf worden minder gebruikt en daardoor dunner (atrofisch). Gevoelssignalen worden niet goed doorgegeven aan de hersenen waardoor afwijkingen in het gevoel ontstaan (bijvoorbeeld verminderd pijngevoel). HMSN komt bij zeker één op de tienduizend mensen voor.
(voor meer informatie: http://www.spierziekten.nl/spierziekten/diagnose.php?diagnose_id=19

Elf jaar geleden, op 16-jarige leeftijd ben ik in het Sint Maartenskliniek in Nijmegen geopeerd door dokter Louwerens. Dé specialist op het gebied van HMSN. Mijn linkervoet is erger dan mijn rechter. Daarom werd ik eerst geopereerd aan mijn linkervoet: een triple arthrodese. Oftwel, het vastzetten van mijn voet. Of beter, mijn voorvoet. Niet mijn enkel. De zijwaarste beweging kan ik daarna niet meer maken. Alleen op en neer. Toch was dokter Louwerens niet tevreden en na elf jaar was er sprake van artrose (slijtage van de gewrichten) Daarom werd besloten me weer te opereren en ditmaal door middel van een enkelarthrodese. Of beter: het vastzetten van mijn enkel. Ik vergelijk het graag met een 'Van Bastentje'. Hij heeft dezelfde operatie ondergaan.


De operatie


16 november 2010, Outfit voor de operatie:




Blokverdoving in knieholte en lies worden gezet. Met behulp van een echo-apparaat vinden ze de zenuw.
Een naald en vloeistof in je zenuw geeft geen lekker gevoel.
De eerste minuten wou ik graag meemaken, maar volgens de arts was het beter om toch maar even te slapen. Masker op je gezicht en weg was ik.




Eind van de operatie. Pootje wordt gehecht. Een litteken van zo'n 15 centimeter zal overblijven.
Check. De voet staat in een rechte hoek, 90 graden. Dus dat is goed.




Voet wordt in een spalk gezet. Die zal ik de komende twee weken dragen, daarna nog vier weken circulair gips.
Dokter Louwerens is tevreden. Volgens Louwerens was de operatie pittig, maar is ie wel geslaagd. Het op elkaar zetten van het onderste en bovenste spronggewricht van het enkel was lastig, omdat ze niet opelkaar pasten. Daardoor kwam er nog wat zaagwerk aan te pas.




Terug op de kamer. Nog wel erg duf.
En hier bracht ik de dagen door. Lezen, slapen, kletsen. Met het scherm boven het bed kon ik naast tv kijken en radio luisteren ook internetten.




Nieuwe Voet


1 december 2010 - Ik heb voor het eerst in levende lijve mijn nieuwe voet kunnen bewonderen. Het klinkt misschien vreemd, een nieuwe voet, maar zo is het eigenlijk wel. Mijn voet is totaal niet meer te herkennen.

Ook werd de spalk vervangen door gips. Normaal gesproken een makkie. Zou je zeggen. Maar ik had het toch onderschat. Na het openknippen van de spalk kwam mijn voet tevoorschijn. So far so good. Maar toen moest ik mijn voet er uit tillen. En toen ging het eventjes mis.




Ik werd duizelig. Mijn vader had me er al voor gewaarschuwd en ik kon me nog wel iets herinneren van elf jaar geleden, toen ik ook geopereerd ben. Ik lag in dezelfde gipskamer in Nijmegen, op dezelfde tafel, met dezelfde zuster die me hielp. Hoezo een déjà vu? Maar op het moment dat ik mijn voet uit het gips haalde, begon ik druppels te voelen op mijn voorhoofd en het benauwd te krijgen. Tuurlijk, ik was gespannen. Tuurlijk, ik was nerveus. Maar zo erg ook weer niet. Wat het veroorzaakte, weet ik niet, maar ik moest wel even gaan liggen. Washandje op mijn hoofd, glaasje water, je kent het wel. Wat een 'zuurtsje'. Mijn vader ging even knock-out. Zo ver kwam het gelukkig niet.

De doekjes gingen van mijn voet en been af en hij werd steeds meer zichtbaar. Goh, zowaar een echte voet. Een voet die meer lijkt op een gewone voet en minder op een klompvoet. Heel raar. Op de foto hier rechts boven zie je mijn tenen. De grote teen was elf jaar geleden al vast gezet met een schroef. De overige tenen, behalve de kleine teen, zijn nu ook aangepakt. Er zijn geen schroeven in gezet, maar de peesjes in de tenen zijn even ingesneden. Daardoor staan die nu ineens ook recht. De foto rechtsonder is van voor de operatie:




En het verschil is zo goed te zien. Zoals je kunt zien, is de voet erg dik. Door het geweld dat dr. Louwerens heeft gebruikt, zal die zwelling nog wel even blijven. Maar de hamertenen zijn weg.




Dan de hechtingen. Noem het maar een grote winkelhaak, die er nu op mijn enkel zit. De wond zag er echter fraai uit. Geen bloeduitstorting of wondjes.




Het pijnlijkste kwam dus nog. Even een venijnig pijntje bij het verwijderen van de draadjes. Maar dan ziet het er al wat beter uit.
Dus... Nou ja, laten we zeggen dat het er nog wel beter uit gaat zien. Ooit. Op het enkel zijn twee ronde of ovale, rimpelige vlekken te zien.
Daar zaten vroeger twee bulten. Van mijn enkel dus zeg maar. Dat kun je hier iets beter zien:




Mijn enkel buigt nogal naar buiten. En die bult is dus nu nog zichtbaar. Volgens de zusters duurt het nog wel even voordat die vlekken verdwijnen.
Maar na een half jaar zal dat rechttrekken. Maar eigenlijk boeit me dat helemaal niet.
Veel belangrijker is dat ik straks wel 90 minuten zonder pijn kan staan. En daarbij is het belangrijk dat mijn enkel recht staat.
En dat is wel het geval. Hij ziet er goed uit. Ter vergelijking:




Tot slot het nieuwe gips. De duizeligheid was weg. Mede dankzij deze dames. Echt super hoe ze je daar op je gemak stellen.
Prima ziekenhuis wat dat betreft, de Sint Maartenskliniek in Nijmegen.

Lekker warm, dat nieuwe gips. Voelt goed. Nu nog vier weken dit gips. Op 28 december krijg ik loopgips. Kijk er nu al naar uit.
Oh ja, zo ziet het gips er nu uit. Ik kon kiezen uit de thema's voetbal, leger of kerst. Lang leve de kerstsfeer dan maar:





Loopgips


28 december 2010 - Ik ben zes weken verder. Dokter Van Harlingen omschreef het als volgt: "Het bot is relatief goed aangegroeid." Heerlijk, die dokterstaal. Maar goed, het zal wel voldoende zijn. Hoe dan ook, ik zit op de helft. Nu krijg ik zes weken loopgips. En ja ja, ik heb mijn eerste stapjes gezet. Weliswaar in het gips, maar toch!


Tijd voor de Walker


7 februari 2011 - Drie maanden. Na zo'n lange periode, kan ik je garanderen, ben je wel klaar met het gips. Het ging prima hoor, ik mag niet klagen, maar leuk is anders. Zo lang je er niet te veel aan denkt, is de jeuk prima te verdragen. En pijn, die heb ik niet gehad. Tja, je loopt op een hakje, dus echt comfortabel loopt het niet. Maar ben veel aan het werk geweest en heb veel zonder krukken kunnen lopen.

Deze dag heeft drie voordelen. Ten eerste: "nooit meer prikken olé, olé". Twaalf weken lang moest ik elke dag zo'n irritante tromboseprik in mijn buik of been steken. Op zich niet zo pijnlijk, maar het gaat zo tegenstaan op het laatst. Zit je elke keer weer met zo'n spuit boven je been. Het is nogal tegen-natuurlijk. Maar deze krengen, heb ik niet meer nodig.




84 van die krengen. In het containertje, afgeleverd en weg ermee. En vanavond daardoor voor het eerst weer eens een biertje, want ook dat mocht 12 wekenlang niet. Maar goed, lekker belangrijk. Het ging om het gips eraf en vooral de vraag: is het bot goed aangegroeid. Het wordt zo langzamerhand routine, het zaagje kwam er weer aan te pas. Beetje kietelen, meer voel je er ook niet van.




En dan het resultaat. Eigenlijk is het ten opzichte van 6 weken geleden geen fuck veranderd. Het litteken is bijna hetzelfde.
Maar, zo is ons verteld, de meeste plekjes zullen er de komende dagen wel 'afvallen' en dan ziet het er steeds beter uit. En oh ja, stinken deed het niet.
De gedetailleerde foto's zal ik jullie besparen, maar na zes weken in zo'n gips, viel het me reuze mee.
En wat is het dan heerlijk, als ze met een washandje en wat olie over je been aaien.




En zo ziet de voet er dus nu van binnnen uit. Vier nieuwe schroeven zijn er bijgekomen. De anderen zaten er al in.
Foto links is vóór de operatie, foto rechts is van nu. De twee andere foto's zijn ook van vandaag.



Even het verschil aangeven. Als je de foto van vóór de operatie ziet, dan zie je dat er veel loze ruimte zit tussen het bovenste bot en onderste bot in het enkel. Op de bovenste foto's zie je dat het nu één groot wit blok is. En dus bot. En bot is goed. Texas Walker De Vries. Je weet toch! Want nu loop ik dus met een zogenaamde Walker. Noem het een laars, een grote schoen, een moonboot, het is een Walker. Een ingenieus systeem, dat een vervanger is van loopgips, maar dan soepeler en afneembaar.


Hohoho! Deze foto's wou ik jullie ook niet weerhouden. De röntgenfoto's zijn een jaar geleden gemaakt.



Hoeveel schroeven er nu bijgekomen zijn, weet ik niet. Minimaal twee. Maar de langste schroef, zoals je hierboven kunt zien, is er uitgehaald.

De grootste schroef zit er nu niet meer in.



WAARSCHUWING! Als je maag niet bestand is tegen bloed en open vlees, dan moet je niet naar beneden scrollen!
Als je verder naar beneden scrollt, zie je de foto's van tijdens de operatie.








































Operatie


Er wordt begonnen met het openleggen van de voet. De chirug zal uiteindelijk moet enkel vast zetten en moet daardoor doordringen tot het bot.




Hij komt dichterbij. Pezen, zenuwen en spieren moet opzij worden gelegd. Kraakbeen wordt weggehaald.




Cirkelzaagje doet goed zijn werk. Onder spronggewricht van enkel wordt een stuk vanaf gezaagd, zodat het straks past op het bovenste sprongewricht. Daarna is het de bedoeling dat dokter Louwerens dat vastzet met wat schroeven.




Zoals je op de linker foto kunt zien, past het nog niet helemaal. Er zit aan de bovenkant nog een loze ruimte, een soort brede spleet. En dus moet er nog wat bot af.
Rechter foto, nu past ie beter. Negentig graden, je weet toch.




Dus vastzetten de boel. Er zaten al al vijf schroeven in. Eentje zat in de weg, die is er nu uitgehaald, dus ik denk dat er nu zes of zeven in zitten.