FC UNITED OF MANCHESTER

Stiekem droom ik wel eens. Stiekem hoor. Dromen van de ideale wereld. Een wereld waarin het gaat om datgene waar het om hoort te gaan. In het voetbal. Staantribunes, bier uit glazen, geen camera’s, geen commercie, niet gefouilleerd worden, fakkels, zingen wat je wilt, geen grachten, betaalbare kaartjes, kameraadschap, voorbeschouwen in de kroeg, vrij vervoer, geen kooien, geen M.E. of politie, minder stewards, met geld betalen, TIFO, achter je club staan; oftewel een echte voetbalsfeer, daar droom ik van.
Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. Er zijn meer mensen. Er zijn zelfs websites, zoals www.footballculture.com en www.indehekken.net. Vele supportersgroepen komen ook op voor die retro-voetbalsfeer. Spandoeken, liederen, protestacties.

Maar in Manchester doen ze het anders. Het roer moest om. Ze waren het zat. Waarom nog elke week naar je club toegaan als je daar geen plezier meer uit haalt? Of erger, als het tegen je principes gaat? Engeland is het land bij uitstek waar de echte voetbalsfeer omgeslagen is in een commercieel gedrocht. Commercie bepaalt de sfeer in de Premier League. Echte voetbalsfeer vindt je tegenwoordig in de lagere klassen.
Om alle wedstrijden van je club te bezoeken, kost het je een vermogen. Kaartjes kosten bij clubs als Manchester United al snel 70 euro per wedstrijd. In 2005 zijn vele Mancunians het zat. De club dreigt in handen te komen van een Amerikaanse eigenaar: de Media-tycoon Glazer van onder andere televisieproducent Sky. Een man, die nog nooit een wedstrijd heeft bezocht van Man United wordt eigenaar van die club. Supporters tekenen massaal protest aan, maar het mag niet baten. Dan zijn ze het zat.

Een groep bepaalt hun eigen weg te gaan. De fans hebben een visie en een doel. Ze willen het anders.
Dat Glazer hun club overneemt, is eigenlijk alleen maar de katalysator. Zo schrijven ze op hun eigen webside:

“The material theft of a Manchester institution, forcibly taken from the people of Manchester, was the tip of a pyramid of destruction, with changing kick off times for the benefit of television, soulless all-seater stadia full of 'new' supporters intent to sit back and watch rather than partake in the occasion, heavy handed stewarding and ridiculously priced tickets propping it all up.”

Je haalt de liefde voor een club er nooit helemaal uit. Dat gaat nooit weg, maar ze keren toch hun geliefde Man United de rug toe. Ze richten hun eigen club op: Football Club United of Manchester. Eigenlijk was de originele naam FC United, maar dat keurde de FA (de Football Association, de Engelse KNVB) niet goed. Aangezien één van de speerpunten van de club democratie is, wordt er gestemd over de nieuwe naam. De optie’s zijn: FC United of Manchester, FC Manchester Central, AFC Manchester 1878 en Newton Heath United FC. Het wordt de eerste.

De club beslist uit te gaan van zeven pricipes:

    * De directie zal democratisch verkozen worden;
    * Beslissingen worden genomen op basis van één lid, één stem;
    * De club zal zorgen voor een band met de lokale gemeenschap, toegankelijk voor iedereen en zal niet discrimineren;
    * De prijzen zullen betaalbaar zijn voor iedereen;
    * De club zal jonge en lokale participatie stimuleren;
    * De directie zal extreme commercie tegenwerken;
    * De club zal altijd een non-profit organisatie zijn.

FC United krijgt de kans om een licentie te krijgen. Ze moeten daarvoor de club Leigh Railway Mechanics Institute Football Club overnemen. Leigh RMI speelt op dat moment in de Conference National, het zesde niveau in de Engelse voetbalpiramide. Voor FC United een mooi niveau om te beginnen. De supporters weigeren echter. Immers, dan zouden ze zich verlagen tot hetzelfde niveau als Glazer. Het overnemen van een club, daar waar de ziel van velen zich in bevindt, daartoe willen de supporters zich niet verlagen. De club beslist niet in te gaan op de overname. Sterker nog, de eerste wedstrijd die FC United speelt is een oefenwedstrijd tegen Leigh RMI. Bij deze wedstrijd wordt geld ingezameld voor beide clubs. Er komen 2500 toeschouwers en na de doelpuntloze remise, ontstaat een echte pitch-invasion. Het groene veld ziet ineens zwart van de mensen en spelers worden als helden op de schouders gedragen.
Ze krijgen advies van AFC Wimbledon. Ook een club opgericht door de supporters. Ook daar kwam een nieuwe eigenaar. Al was het probleem bij de Londense club nog groter. De club zou verdwijnen uit de hoofdstad en verhuizen naar Milton Keynes, het Almere van Engeland. Een stad zo’n vijftig kilometer ten Noorden van Londen. Supporters besluiten de licentie van de bestaande club te gebruiken en beginnen in de Combined Counties Football Leaugue, oftewel het negende niveau. Inmiddels is AFC Wimbledon opgeklommen naar League Two (het vierde niveau), terwijl Milton Keynes afgedaald is naar League One (het derde niveau). De supporters daar wachten op het moment dat hun Wimbledon het gehate Milton Keynes treft.
FC United stelt met Karel Marginson zijn eerste coach aan. Marginson is geboren in Manchester en speelt voornamelijk bij kleinere clubs rond Manchester, zoals Macclesfield Town, Blackpool en Ashton United. Hij begint zijn trainerscarrière bij FC United. Spelers worden aangetrokken, al krijgen de spelers geen salaris. Shirts worden gedrukt en gebasseerd op de oude tenues van Manchester United; rood met een verticale zwart-witte streep aan de zijkant van het shirt. En het belangrijkste is: geen sponsor op het shirt. Het shirt is heilig.

Aangezien de club nog geen locatie heeft, wordt besloten Bury FC te benaderen om gebruik te maken van Gigg Lane. Een stadion met een capiciteit van 11.669 plekken. Bury ligt een paar kilometer buiten de stad Manchester. De club speelt in League One (het derde niveau) en is de geboortestad van Manchester United-spelers Phill en Gary Neville. Bury FC is de baas van het stadion, er is geen enkele sprake van een eventuele fusie en FC United maakt alleen maar gebruik van het stadion. Sterker nog, in de toekomst is het doel om een eigen stadion te hebben.

De club schrijft zich in voor de North West Counties Football League Division Two. Het is het tiende niveau. Ze beginnen met een wedstrijd uit bij Leek CSOB en aan het einde van het seizoen spelen ze een kampioenswedstrijd voor dik 6000 toeschouwers. Het mag geen verrassing zijn dat FC United in het eerste seizoen meteen kampioen wordt en promoveert naar het negende nivo. De club trekt wekelijks duizenden supporters naar Gigg Lane. Het eerste seizoen is een groot succes en wordt zelfs afgesloten met een Europese wedstrijd tegen Lokomotiv Leipzig. Een club die ook geleid wordt door de supporters zelf, nadat ze eerder failliet gingen.

In de North West Counties Football League blijft FC United de eerste twaalf wedstrijden ongeslagen, totdat Selford City ze verslaat. Het zal echter blijven bij twee nederlagen dat seizoen. Ze worden weer kampioen en pakken zelfs de dubbel door de League Cup te winnen. Ook de BBC besteedt aandacht aan ze:



In Engeland zijn meerdere Cups. De FA Cup is uiteraard de belangrijkste. Maar de FA Vase voelt voor de kleinere clubs niet minder belangrijk. Het is de Cup voor de Non-League-teams. Voor de clubs van onder het vierde niveau. Dik 500 teams doen mee en de finale is net als bij de FA Cup in het Wembley stadion. FC United verliest thuis met negen man door een doelpunt ver in blessuretijd met 3-2 fan Quorn. Maar wat die dag veel belangrijker is, is de herinnering en de sfeer. Iedereen beseft dat er iets bijzonders aan het groeien is. Het is ook de dag dat het lied gebaseerd op het Beach Boys-nummer Sloop John B ontstaat. Op youtube wordt het daarna een hit en ook vele andere supportersgroepen nemen het nummer over.

In het seizoen 2007-2008 spelen ze op het achtste niveau en gaan ze in de Northern Premier League Division One North op voor het derde kampioenschap op rij. De beslissing valt pas in de laatste competitieronde en FC United komt slecht één punt te kort op Bradford Park Avenue FC. In de play-offs krijgen ze echter een herkansing. In de halve finale winnen ze met 3-2 van Bamber Bridge en in de finale treffen ze Skelmersdale United. Ze krijgen al snel een goal tegen, maar stellen promotie toch veilig door met 4-1 te winnen. Een hattrick-promotie is een feit.



In de Northern Premier League Premier Division beginnen ze met een tegenvaller als twee van hun beste spelers de club verlaten en naar Bradford Park Avenue gaan. Het seizoen begint slecht, maar aan het einde van het seizoen is het halen van de play-offs toch nog mogelijk. De ploeg strijdt met drie ploegen om die laatste plaats: Kendall en de tegenstander in die laatste competitiewedstrijd: Bradford Park Avenue. FC United leidt met 1-0, als Bradford zeven minuten voor tijd gelijk maakt. Kendall speelt op dat moment ook en staat met 2-2 gelijk. FC United is dan nog steeds zeker van de play-offs, totdat Kendall twee minuten voor tijd toch nog de 3-2 maakt. Het seizoen is over, maar met 3718 toeschouwers breekt het wel weer een record voor de Northern Premier League.

Het seizoen 2009-2010 wordt een teleurstelling. De hoogtepunten bestaan uit oefenwedstrijden tegen de oudste club van Ierland Cliftonville en de punkclub van Duitsland Sankt Pauli. In de competitie eindigt FC United als dertiende.

In het volgende seizoen dringt FC United voor het eerst door tot het FA Cup-toernooi. Ze overleven de vier kwalificatierondes en treffen in de eerste ronde League One club Rochdale. Een club die op dat moment 98 plaatsen hoger staat in de Engelse voetbalpiramide. Rochdale ligt, net als Bury, in de stadsprovincie Greater Manchester en is dus dichtbij huis. De wedstrijd trekt meer dan zeven duizend toeschouwers en wordt het hoogtepunt uit het bestaan van de club. FC United komt met 2-0 voor en leeft in de zevende hemel. Rochdale vecht zich echter terug en het wordt 2-2. Een replay voelt ook al als een overwinning. In het bekertoernooi in Engeland betekent een gelijkspel niet een verlenging maar nog een wedstrijd, alleen speelt de uitspelende ploeg dan thuis. Mike Norton, de nieuwe spits, denkt echter niet aan een replay. In de 93ste minuut ontploft het stadion als Norton de 3-2 maakt. De wedstrijd, die live te zien is op de nationale televisie, maakt indruk op velen. Zoveel indruk, dat het zo’n duizend extra nieuwe leden oplevert.



In de tweede ronde moeten ze helemaal naar het zuiden. Naar de koploper van League One, Brighton Hove & Albion. De club krijgt slechts 800 kaarten, terwijl ze wel het driedubbele had kunnen verkopen. Uit speelt FC United met 1-1 gelijk, maar thuis verliezen dan uiteindelijk toch. De competitie valt in eerste instantie weer erg tegen. Er wordt zelfs gesproken over degradatie, als de ploeg halverwege het seizoen twee-na-laatste staat. Door winst in 14 van de laatste 19 wedstrijden, staat de ploeg echter ineens tweede en speelt het play-offs. Daarin is in de finale Colwin Bay de tegenstander. Het stadion bevindt zich bij het dal van een bergje. Vanaf de wand van dat bergje, in een weiland, kun je de wedstrijd ook volgen. Koren op de molen voor de FC supporters, die besluiten massaal plaats te nemen in het weiland om de wedstrijd te volgen. Colwin Bay is echter de betere. Het seizoen kon eigenlijk al niet meer kapot. FC United leeft als nooit te voren.

FC United speelt nog altijd in het stadion van Bury FC, maar ze willen graag hun eigen ground. Er wordt geld ingezameld en investeerders worden benaderd. Voor de locatie wordt gekozen voor Newton Heath op Ten Acres Lane. De keuze heeft vooral te maken met de historie van Manchester United. De club ontstond dichtbij het centrum in Newton Heath en kreeg de naam Newton Heath LYR Football Club tussen 1878 and 1902. De keuze was dus ook een emotionele. Of zoals Robin Scott-Elliot van het FC United-bestuur het omschreef:

"You can't get away from the emotion of the location but this is as much about our future as the past and we are a club laying down our roots".

De Manchester City Council ging echter niet akkoord. Ondanks het feit dat de financiering van 1,5 miljoen pond zo goed als rond was. Samen met het gemeentebestuur wordt gezocht naar een nieuwe locatie en die wordt gevonden in stadsdeel Moston. Ook dat levert echter zo zijn problemen op. Bewoners van Moston zijn bang dat de waarde van hun huizen zullen dalen. Bovendien zijn er protesten vanwege het verdwijnen van groen in de wijk en zijn ze benauwd voor parkeerproblemen. Vele protesten bereiken de gemeenteraad, maar het aantal steunbetuigingen bereikt het dubbele aantal van het aantal protestbrieven. Ondanks het akkoord gaan met de bouwplannen, is de eerste paal nog steeds niet de grond in gegaan. Nog altijd zijn er mensen niet blij met de bouw van het stadion en lopen er momenteel meerdere juridische rechtzaken tegen de gang van zaken. Het stadion moet nog wel betaald worden. De fans zamelden zelf 486.000 pond bij elkaar. Het originele plan om een stadion te bouwen op Ten Acres Lane zou de club 600.000 pond gaan kosten, maar door de gehele procedure kostte het de club al 250.000 pond. De club heeft nog altijd de hoop het seizoen 2013-2014 Moston Community Stadion te spelen. Een stadion met een capaciteit rond de 5000 plaatsen en de mogelijkheid tot uitbreiding naar 11.000.

Via Youtube word ik verliefd op deze club. Het zal zo’n drie jaar geleden zijn als ik via Youtube voor het eerst in aanraking kom met deze club. Het komt door dit filmpje:



Het deuntje blijft hangen, de tekst in nog sterker. Maar de wijze waarop het gezongen wordt en vooral de lengte er van, brengt bij mij nou eenmaal kippenvel. De tekst:

I am an FC Fan
I am Mancunian
I know what I want and I know how to get it
I wanna destroy Glazer and Sky
Coz IIIIIIIII wanna beeeeeee at FC


Gewoon doorzingen, al wordt er gescoord. En steeds harder. Aan alles voel je dat ze zich niet alleen prima vermaken, maar vooral dat ze staan achter dat wat ze zingen. Mijn vriendin werd er nochtans gek van. Zelfs onder de douche, slaand op de cabinedeur, zing ik het mee. Maar er is meer. Een paar weken later kom ik bij het volgende filmpje terecht. We kennen allemaal het gevoel van die verschrikkelijke nederlagen. Die wedstrijden, vaak uit, waarbij je vantevoren al weet dat het niks wordt en waarbij het spel pijn doet aan je ogen. Die kansloze nederlagen. Die wedstrijden waarin de spelers niks uitstralen. Als de wil om te winnen er niet is. Of als de tegenstander gewoon vele malen beter is. Maar ook die wedstrijd waarbij je eigenlijk beseft: wat doe ik hier? En je dan beseft, het is meer dan voetbal. Met je maten een biertje drinken, ouwehoeren en zingen. En dan, op de terugweg, dit zingen:

So hoist up the John bs sail,
See how the mainsail sets,
Call for the captain ashore,
Let me go home, let me go home,
I wanna go home, i wanna go hooo-oo-ome,
This is the worst trip ive ever been on,
Doo doo doo dooo




De tekst komt van het al eerder genoemde Beach Boys nummer Sloop B. Het nummer wordt inmiddels ook in Nederland veel gezongen.
De mooiste is misschien nog wel deze:

This is our club, belongs to you and me
We're United, United FC
We may never go home
But we'll never feel down
When we build our own ground

(op 2,47 en 4,14)



En dan vooral het laatste shot: met je kind naar het voetbal. Zoals het hoort. Omdat het kan.
Bekijk ook nog even het volledige FCUM-verhaal in zeven minuten. Hier:



Ik besluit om naar Engeland te gaan. Het originele plan is om zelfs een maand door Engeland te reizen om te groundhoppen. Stadions te bezoeken, supportersverhalen aan te horen en hierover te bloggen. De echte Engelse voetbalcultuur voelen, dat is wat ik wil. Door omstandigheden wordt een maand een dikke week. Maar de herrinnering aan FCUM blijft.

Via internet leg ik contact met verschillende supporters van verschillende clubs. Stockport County, Stoke City, Leicester, Preston North End, Blackburn Rovers, Sheffield Wednesday en FCUM zijn allemaal clubs die ik niet alleen ga bezoeken, maar waar ik als het ware wordt uitgenodigd. Het blijft bij FCUM en daar heb ik contact met Jim Brunt. Jim woont zo’n 40 kilometer buiten Manchester in Huddlesfield. Hij is een ICT-medewerker voor een transportbedrijf. Zodoende reist hij veel. Net als ik, heeft ook Jim de tik om overal waar hij is een voetbalstadion te zien. Van Oostenrijk tot Qatar, van Brazilië tot Zweden. Ik herken de tik en via de mail blijkt al snel dat we veel gemeen hebben. In eerste instantie staan er drie FCUM-wedstrijden voor mij op het schema, maar het blijft bij één. Een niet al te belangrijke wedstrijd tegen Mossley AFC voor de Manchester Cup. FCUM heeft de afgelopen twee weken al twee keer tegen Mossley gespeeld voor de FA Vase. Nu dus weer. Volgens Jim zullen er niet heel veel supporters meegaan. Bovendien is de wedstrijd niet erg belangrijk en zal FCUM niet met zijn beste spelers gaan spelen. Maar, zo zegt Jim, wat moet je anders op een dinsdagavond? ’s Middags, als ik net het National Football Museum in Manchester uitloop, besluit ik Jim te bellen. Hij is nog aan het werk, maar zal een half uurtje voor de wedstrijd wel arriveren. Hij geeft me nog een tip om voor de wedstrijd ergens wat te eten. Ik rijd naar het station van het kleine plaatsje Mossley. Het is echt op de countryside. Heuvelachtig, zoals je eigenlijk niet verwacht van Engeland. Jim tipt me om de auto te parkeren bij het stadion en dan naar de pub Brittannia te lopen. Het is een echte Engelse pub. Een donkere kroeg, met een bar, tv op een Engels sportkanaal, voetbalsjaaltjes aan de muur en vele soorten bier. Ik kijk naar de kaart en bestel een burger and chips. De barvrouw, met twee voortanden niet de mooiste inwoner van Mossley schat ik zo in, brengt mij het eten. “Here you are, my love.” Ik zet mijn tanden in de burger en het vet druipt langs mijn kin op de tafel. Dat het eten vet was in Engeland, dat wist ik van mijn vorige bezoekjes, maar zo erg had ik het nog niet meegemaakt. Na het eten, vraag ik aan de vriendelijke barvrouw waar Seel Park is, het stadionnetje van Mossley. Ze wijst meteen naar de oude man die tegen de muur aan leunt. “Oh you’re gonna watch United loose? Come on mate, I’ll show you.”

Voorbij het station loopt een weg die niet op kan tegen de vele colletjes die ik tijdens de Tour de France gezien heb. Een enorm stijle weg, of beter gezegd een steeg, brengt mij omhoog. Als ik halverwege ben, hoor ik opeens gezang. Ik draai mij om en zie een groep van zo’n 30 fans het treinstation uitlopen. Ik besluit wat trager omhoog te lopen en laat me door de groep inhalen. Ik vraag ze of ik met ze mee kan lopen naar Seel Park. Als ik ze vertel dat ik uit Nederland kom, om ondere andere deze wedstrijd te bekijken, valt hun mond open van verbazing."I thought I was crazy to take the train to fuckin Mossley,” reageert één van de supporters.


Aangekomen bij het nog lege stadion, begrijp ik wat Jim bedoelt. Het uitzicht achter het stadion is schitterend en het stadion ademt dat typische Engelse voetbalsfeertje uit. Een houten hoofdtribune domineert het complex. Daaronder bevinden zich ook de kleedkamers. Vooral de hele smalle spelerstunnel naar het veld is schitterend en moet voor elke tegenstander benauwend werken. Er kan namelijk maar één man tegelijk door. De hooftribune bestaat uit zo’n 200 zitplaatsen. Er kunnen in totaal 4000 mensen in Seel Park, 1400 hebben dan een dak boven hun hoofd.



Na een rondje om het veld en het maken van enkele foto’s neem ik plaats voor de hoofdtribune. Een man in trainingspak ziet dat ik druk in de weer ben met het maken van foto’s. Het blijkt de trainer te zijn van vandaag. Hij is eigenlijk een jeugdtrainer, maar vandaag zit hij op de bank. Ook omdat er een aantal jeugdspelers zullen starten vandaag. Ik wens hem succes en maak nog wat foto’s voor de hoofdtribune. Daar staan twee oudere mannen. Van die echte Engelse types. Bolhoedje, lange jassen, weinig tanden en moeilijk verstaanbaar-Engels sprekend. Maar vriendelijk zijn ze wel. Een lotenverkoper komt langs en ik koop wat lootjes. Aan de Engelse munten moet ik nog wennen en als ik een tijdje sta te klooien met het uitzoeken van wat wat is, krijg ik een uitleg van een kwartier over hoe ik het Engelse muntensysteem kan leren. “One penny, two penny, five penny, ten penny, twenty penny etc.” Als ik er na 15 minuten wel klaar mee ben, belt Jim gelukkig. Hij is aangekomen en we zoeken elkaar op. Toch even aftasten wat voor type je voor je krijgt en te weten bij wie je vanavond slaapt, maar Jim blijkt een keurige veertiger te zijn. Erg vriendelijk en iemand die graag uitlegt hoe zijn club in elkaar steekt.



Jim stelt me voor aan Fritz, een Duitse jongen met een piercing in zijn lip en een bruine jas aan. Fritz studeert sociologie en is bij FCUM bezig aan zijn afstudeerproject. FCUM wil graag een community zijn. Meer dan een voetbalclub. Volgens de supporters hoort een voetbalclub bij te dragen aan een goede wereld. Fritz begeleidt zodoende een aantal projecten. Zo helpt ie onder andere daklozen, die een functie krijgen bij de club. Maar ook het weren van hooligans hoort bij de filosofie van de club. Het is geen wonder dat Fritz bij FCUM terecht is gekomen. Fritz komt uit Hamburg en support Sankt Pauli. Eerder speelde FCUM al eens een oefenwedstrijd tegen de club uit Hamburg. Sankt Pauli staat bekend om zijn linkse politieke standpunten en de vele fans die tevens ook vaak als activisten te werk gaan. Een punk club. Volgens Jim is FCUM niet zo’n club. Ze willen eigenlijk niets met politiek te maken hebben, maar hij kan niet ontkennen dat de meeste supporters toch een linkse gedachtegoed naleven. Vandaar ook de klik met Sankt Pauli. Het werd volgens Jim en Fritz een kippenvel-avond met het echte voetbalgevoel. Ze voelden zich On the top of the world.



Nadat Jim en Fritz zo’n Engelse Pie achterover hebben geslagen, lopen we naar de groep FCUM-supporters achter de goal. Opvallend is dat daar de Mossley-supporters ook staan. Een compleet andere groep dan de FCUM-supporters. Daar waar de zichzelf-benoemde Mossley Ultras bestaat uit een groep van 30 puberende jongetjes, is de groep van de FC een mengsel van alle leeftijden en typetjes. Naast de doorsnee voetbalfan, zie ik oude mannen, gezinnen, kleine kinderen, mannen die kunnen doorgaan als een hooligan, maar ook mannen die je zo omver blaast. Voor de tribune, scheef achter de goal staat een meisje van een jaar of 16. Ze heeft iets wat lijkt om het syndroom van down, al weet ik dat niet zeker. Het is wel een schitterend beeld. Rechts van me, in de hoek, dertig pubertjes die het woord cunt opnieuw hebben ontdekt. Tussen de Mossley Ultras en ons in, staat de FCUM-fans, die zich niks aantrekken van de provocaties en er alleen zo nu en dan heel erg hard omlachen. Of gevat reageren. “You’re not more then a busstop to Ashton,” refererend aan het boerse karakter vn Mossley. De supporters op de hooftribune kijken vooral voetbal. Het meisje bij het hek trekt zich nergens wat van aan en zingt en springt negentig minuten lang. Vooral de grote glimlach op haar gezicht valt op.

De wedstrijd dan. Tja, de wedstrijd. Die boeit eigenlijk niet. De verhalen van Jim zijn boeiender. Bovendien boeit deze wedstrijd eigenlijk helemaal niemand. De Manchester Cup zien ze meer als een oefenwedstrijd. Het jonge team van FCUM komt dan ook voor rust al met 3-0 achter. Vorige week speelden ze tegen elkaar in de FA Vase cup. Toen kwam Mossley ook met 3-0 voor, maar kwam FCUM terug tot 3-3. De replay op Gigg Lane werd vervolgens gewonnen door FCUM, waardoor zij verder gingen naar de volgende ronde. In de rust wandelen we naar de Social Club. Ik ben benieuwd wat ik daar aantref, maar de Social Club is niks anders dan een mengsel tussen een pub en wat wij kennen als de Nederlandse voetbalkantine. En natuurlijk, onvermijdelijk, 100 verschillende soorten bier. In de kantine wordt veel gesproken over het nieuwe stadion. Natuurlijk, het sportieve deel is belangrijk. Het is niet zo dat ze niet veel hoger spelen. Sportieve ambitie is er zeker. Maar met een nieuw stadion, verwachten ze meer supporters en dus ook hogere inkomsten. De spelers van nu zijn allemaal semiprofs en werken gewoon overdag. Het belangrijkste is echter dat de supporters hun eigen stadion wil. De komst van het stadion is echter nog steeds niet zeker. Bewoners van Moston, daar waar het nieuwe stadion moet komen, tekenen nog steeds protest aan. Op de vraag hoe het kan dat ondanks de goedkeuring van de City Council er nog steeds niet gebouwd wordt, is het antwoord van Jim simpel: “City-fans.” En hij lacht er niet bij. Volgens Jim gebeurt het echt. De haat tussen City en United supporters is best groot en als er een ambtenaar tussen zit die ze een beetje kan dwarsbomen, dan zullen ze dat niet nalaten, zo is de conclusie van Jim. Na het uitwisselen van mailadressen met Fritz en de zekerheid van een kaartje voor een wedstrijd van Sankt Pauli, nemen we weer plaats op de staantribune achter de goal. Bij de 3-0 achterstand in de tweede helft zingen de supporters gewoon door. “We only sing when we’re losing.” Toch wordt het 3-1 en vrij snel daarna krijgt FCUM een penalty. “We don’t wanna play you anymore,” zingen de FCUM supporters. Het wordt 3-2, maar daar blijft het ook bij. Samen met Jim lopen we naar zijn auto. Hij zet me af bij het station, ik stap in mijn eigen auto in en rij zo achter Jim aan naar Huddersfield. Het is jammer dat het bij nacht is, want het lijkt wel Frankrijk hier. Het landschap is bijna bergachtig te noemen.

Via kleine landweggetjes door een National Park komen we bij Jim thuis. Het is een woning dat me doet denken aan die woningen van dat Engelse makelaarsprogramma op SBS6. Dat programma, dat ik dan altijd net voor Studio Sport op zondagavond voor zeven uur met het bord op schoot nog even uit solidariteit meekijk met mijn vriendin. Zo’n woning met alleen maar kleine ruimten, omdat de woningen zo smal zijn. We drinken nog een paar biertjes en praten over al die groundhoptripjes die we gemaakt hebben. Als Jim zijn laptop tevoorschijn haalt, komt ie met een Excelbestand. Daarin staan al zijn stadions die hij bezocht heeft. Het zijn er zo’n 400.

FCUM staat momenteel twaalfde, maar eigenlijk maakt me dat niet zoveel uit. Alhoewel het mooi zou zijn als deze ploeg ooit op het hoogste niveau speelt. Wat me zo aantrekt in deze club, is dat het blijkbaar kan. Staantribunes, bier uit glazen, geen beveiligingscamera’s, geen commercie, niet gefouilleerd worden, fakkels, zingen wat je wilt, geen grachten, betaalbare kaartjes, kameraadschap, voorbeschouwen in de kroeg, vrij vervoer, geen kooien, geen M.E. of politie, minder stewards, met geld betalen, geen munten of arena´s, TIFO, achter je club staan; oftewel een echte voetbalsfeer, daar droom ik van. Zou het in Nederland ook kunnen?