Ode aan Boca - 5 december 2009
Boca Juniors - Independiente



Vijf december 2009. Eindelijk was het zo ver. Wat is het heerlijk om je zo blij als een klein kind te voelen. Alsof ik eindelijk het sinterklaascadeautje mag uitpakken. Maar ik mocht nu eindelijk naar een Argentijnse voetbalwedstrijd. En dan nog wel naar Boca Juniors. Niet zo maar een club. Kijk alleen maar naar het bizar, mooie stadion. En luister een naar de naam van het stadion: La Bombonera. Spreek het eens langzaam uit: La Bom-bo-ne-ra. Het bekt lekker. En wat betekent het? Het snoepdoosje, of letterlijk een doosje bonbons. Schitterend toch. Een stadion zoals een stadion hoort te zijn. In de wijk. Een niet al te frisse wijk. Een arme wijk. Waar de mensen wekelijks uitkijken naar het hoogtepunt in hun leven: Boca. Een stadion ook waarbij de clubkleuren getoond worden: geel-blauw. En dus geen rode kleuren, zoals die van de aartsvijand River Plate. Dus mag Coca-Cola wel sponsoren, maar opzouten met die rode kleur. En dus is dit de enige plek in de wereld waar de Coca-cola kleuren in het zwart zijn (foto: zie rand van het stadion).

Om vijf uur werden we opgehaald. Niemand wist nou precies te vertellen hoe laat de wedstrijd begint. Dat is namelijk een paar keer gewijzigd. Uiteindelijk gingen we om half tien pas los. De reis naar het stadion duurde een eeuwigheid. La Bombonera ligt in de wijk Boca en dat is meteen ook de gevaarlijktse wijk van Buenos Aires. Wellicht dat het daarom een eeuwigheid duurde voordat we bij het stadion kwamen. Maar geen gezeik over wat er vooraf gebeurde. De beleving rond en tijdens de wedstrijd vergoedde echt veel.

Het veld heeft de kleinste afmetingen die er mogelijk zijn. Net als Arsenal had op Highburry. Dat komt omdat het stadion zo smal mogelijk gebouwd moest worden. Het stadion is daardoor erg stijl en overal waar je zit, zit je dicht op het veld. De spelers hebben daardoor ook echt het gevoel dat elke supporter ze kan aanraken. Wij hadden super plaatsen; op de middenlijn, op rij 7. Daar waar de spelers van Boca het veld opkwamen. Het vreemde is, dat eerst via een opblaastunnel de scheidsrechters het veld opkomen. Onder begeleiding van politie en een soort M.E.'er met een schild voor zich. De grensrechters lopen daarna weer van het veld af richting twee andere opblaasbare tunnels en vijf minuten later komen de spelers ook het veld op. Die van Boca waren er al een paar minuten, tegenstander Independiente (de oude ploeg van Hernan Losada, oud-Heerenveen, nu Charleroi) liet even op zich wachten.

Maar dan, dan het kabaal van de tribunes. De spandoeken, de trommels en de trompetten er bij. Oorverdovend. Ik kan het niet omschrijven, het is iets wat je nergens in Europa kan vinden. Ik kan me sfeervolle wedstrijden herinneren. PAOK Saloniki was indrukwekkend, Fenerbahce schijnt nog een tikje harder te zijn, maar dit overtreft alles. Zo veel passie. Om ons heen zitten keurige mannen en gezinnen, maar zodra de liederen ingezet werden, ging iedereen los. Bij de opkomst gaat er een gigantisch spandoeke over de tribune van de meest-fanatieke supporters. Jugador n 12, oftewel de twaalfde man, staat er op het gigantische doek. Als het doek weer omhoog getrokken wordt, blijkt er nog een doek onder te zitten. Briljante tifo!


De eerste helft was wat saai, qua voetbal dan. Niet dat we ons daardoor verveelden, maar toch. Het nivo was ook niet erg hoog. Vooral verdedigend zag het er niet uit. Nou gaat het ook niet zo goed met Boca. Ze staan 12e, Independiente 5e. Zelfs de eeuwige vijand van Boca, River Plate, staat 15e. Vergelijk het maar met Ajax en Feyenoord die zo laag staan. Independiente komt op 1-0. In Europa verwacht je kwade gezichten, fluitconcerten en hard gezang van uit het bezoekersvak. Dat laatste gebeurde ook wel, maar in Argentinie is het de gewoonte om bij een tegengoal nou juist nog harder te gaan zingen. En dat gebeurt ook: wow! Maar ook vanuit het uitvak zwelt het lawaai aan. Nou ja, lawaai, wat mij betreft zeker geen lawaai. De bezoekende supporters, zo'n vier duizend, zitten op de bovenste ring. Boven een ring met Boca supporters. Ze kunnen weliswaar zodoende niet bijelkaar komen, wel kunnen ze van alles naar beneden gooien. Zo hoorden we later van andere toeristen (Australiërs, tja, die snappen ook niks van voetbal) dat ze plasticglazen met pis over hun heen kregen.

De tweede helft is duidelijk voor Boca. Riquelme speelt normaal mee bij Boca, maar hij is geblesseerd. Nou ja, eigenlijk heeft ie gewoon dikke ruzie met Maradona. Pluisje heeft in een tv-programma gezegd dat ie Riquelme een beetje dom vindt en nu is Riquelme weer boos. Normaalgesproken heeft Diego trouwens een eigen box in La Bombonera, maar nu hij bondscoach is komt ie niet meer. Maar anders stond ie net zo fanatiek mee te zingen en te klappen voor Boca.

Maar goed, Boca wordt opeens veel beter en komt ook op 1-1. Ze krijgen opeens kans op kans en staan steeds met tien man in het strafschopgebied van de tegenstander. Ik wil natuurlijk niet de betweter uithangen, maar in de 81e minuut zeg ik tegen mijn vriendin: "er gaat nog gescoord worden." Je voelde het aankomen, hier gaat nog een winnaar komen. En ja hoor, Independiene scoort in de 87e minuut de winnende 2-1. Maakt niet uit, blijven zingen, denken ze bij Boca: "De River Plate fans zijn koeien, San Lorenzo fans hoeren en Velez fans moeten dood." Alleen moet je dit dan zingen op een heel, vrolijk, opzwepend deuntje. Liederen die meegezongen wordt door dik 50.000 mensen. En dan tot een half uur na de wedstrijd. Briljant en echt een ervaring om kippevel van te krijgen. Al hou je niet van voetbal, dit is een kick.

Ik ben nu alweer aan het sparen. Ik wil weer. Er is maar één conclusie: ik ben in het verkeerde voetballand geboren!